dinsdag 9 december 2008

Verwijder overtollig haar

Ik ben 43 en sinds een half jaar ben ik weer vrijgezel - single heet dat tegenwoordig. Als ik mensen over deze ongewenste ontwikkeling inlicht, is er altijd wel iemand die vindt dat dit een geweldige gelegenheid is om eens flink rond te gaan neuken voordat ik weer vast kom te zitten in een nieuwe relatie.

Mensen die dit soort advies geven zijn overigens zonder uitzondering van het mannelijke geslacht. Bij de uitvoering van het idee echter, hoe aantrekkelijk het ook moge klinken, stuitte ik op problemen. Niet alleen ben ik al zes jaar uit de versierbusiness weg, mijn binnenlultechnieken zijn altijd beroerd geweest. Sterker, ik heb ze nooit gehad.

Dat moet iets te maken hebben met het feit dat ik een nerd ben (ja, dat is inmiddels een Nederlands woord, net als single overigens). Bewijzen? Een keer per jaar ga ik naar het Mauritshuis om minimaal tien minuten lang naar mijn favoriete schilderij te kijken, een 17e-eeuws landschap van Jacob van Ruisdael. Ik hou een blog bij over singeltjes uit de jaren tachtig die gezongen zijn met een Haags accent. En altijd als Pinball Repair Man de highscores van de flipperkast (Theatre of Magic) in mijn stamkroeg heeft uitgewist, stel ik er een eer in om zo snel mogelijk mijn naam (AAP) weer bovenaan de lijst te krijgen. Over deze interesses vertellen heeft nog nooit geleid tot one night stands.

Professionele aanpak
Maar daar zou wellicht snel verandering in kunnen komen, wellicht zelfs binnen dertig dagen. Vier andere freelancejournalisten en ikzelf (3 vrouwen en 2 mannen), allen single en allen regelmatig publicerend in de Engelstalige city paper Amsterdam Weekly, besloten het zaakje professioneel aan te pakken. We zouden allemaal versiertechnieken leren en die trachten toe te passen op een gezamenlijke talk-yourself-into-someone’s-pants night. En er een verhaal over schrijven in de Weekly. Text in the City moest het gaan heten, geschreven door de Desperate House Writers, want wij houden wel van een gebbetje.

Zo gezegd, zo gedaan. L. stortte zich op het internetdaten, L2 ging naar een flitsdateavondje, R. nam een personal flirtcoach in de arm, M. las een zelfhulpboek voor vrouwen (ze weet nu hoe ze heur haar op een uitdagende manier naar achter moet gooien) en ik een voor mannen: The rules of the game, het tipsboek dat een vervolg is op het succesvolle The game, waarin auteur Neil Strauss verhaalt over zijn transformatie tot professioneel versierder. “Neil Strauss’s writing turned me from a wallflower into a wallflower who can talk women into sex”, schreeuwde de cover. Veelbelovend, op z’n minst! Het boek is opgebouwd rond het gespiegelde psychologieprincipe van het type ‘Je denkt dat je een eikel bent, maar dat ben je niet, tijger! Grrrrr!’ Het doel van het boek is om de - mannelijke - lezer binnen dertig dagen een date te bezorgen.

Blijf positief
Ik moet zeggen, de eerste hoofdstukken waren niet eens zo slecht, zeker niet die met tips voor de uiterlijke verzorging. “Remove excess hair,” adviseert Neil. “Get tweezers or a nosehair trimmer and remove any hair in your nostrils, between your eyebrows, in your ears, and on the back of your neck.” Maar al snel werd het boek raar. In hoofdstuk 10 heeft Neil het over afzeiken als een middel tot playing hard to get. “Make her compete. Threaten to leave to talk to your friends, the waitress, or those ‘more interesting girls over there.’”

In hoofdstuk 14 wordt de ringentruc geïntroduceerd: kijk aan welke vinger de vrouw die je begeert een ring draagt en vertel haar wat dat betekent volgens de klassieke Griekse mythologie. Doorgewinterde profs kunnen de gelegenheid aangrijpen om de hand van de vrouw aan te raken. En in hoofdstuk 15 raadt Neil de ambitieuze aspirant-minnaar serieus aan om een helderziende te raadplegen voor een reading. Met die ervaring op zak moet het eenvoudig zijn om dingen te zeggen als “I have an intuition that...” Maar, waarschuwt de auteur, blijf positief. “Don’t tell her, ‘You’re really insecure’. Instead say, ‘You may not be the most confident person in the room, but deep down you know your own value.’” Na deze tip heb ik niet verder gelezen.

Desperate House Writers Pickup Night
Toch probeerde ik tijdens de Amsterdam Weekly Desperate House Writers Pickup Night in de hippe Amsterdamse club Pacific Park de raadgevingen uit het boek toe te passen. Het afzeiken. De ringentruc. Het helderziende gebabbel. Maar ik kon het gewoonweg niet en in plaats daarvan viel ik terug op mijn eigen interesses. Ik gaf een minilezing over de enorme luchten in Ruisdaels schilderijen. Ik sprak over singeltjes gezongen in een Haags accent. En natuurlijk schepte ik op over mijn flipperrecords. Niemand bleek geïnteresseerd. Ik besloot het op te geven en racete de Marnixstraat af naar mijn stamkroeg. Shit. Gesloten. Vandaag geen flipper.

Het oorspronkelijke Engelse verhaal en alle andere verhalen van de Desperate House Writers staan in Amsterdam Weekly (nummer 44, 2008) die alhier downloadbaar is.

Geen opmerkingen:

Mogelijk gemaakt door Blogger.