woensdag 7 oktober 2009

Een scherpe momentopname van Twitter

Iedereen had het erover. Je kon geen klik geven zonder het T-woord langs te zien komen en heel veel mensen waaronder Barack, Youp, Geert, Maxime Verhagen en de Dalai Lama doen het. Reden genoeg dus om op onderzoek uit te gaan, waarvan hieronder verslag. Twitter beweegt en verandert waar je bij staat, dus het is een momentopname. Maar wel een scherpe.

Een compleet overzicht is onmogelijk, dus we presenteren de krenten uit de pap tot dusver. Lokkertje: een aantal twitterazzi die ik volg(de) worden genoemd, maar niet bij naam. Je weet wel wie je bent als je het leest. Nieuw voor Loket Diversen zijn de uitklap-links met nadere tekst en uitleg, zodat je kunt overslaan wat je al weet.

Een half jaar terug legde Marie-José Klaver op haar NRC-blog steeds nog geduldig uit wat Twitter überhaupt is, maar diezelfde krant ging er vorige maand al van uit dat deze kennis thans tot uw algemene ontwikkeling behoort. U had het gemist?

Voor wie nu brandt van nieuwsgierig verlangen om er nu ook, meteen! maintenant! jetzt! mee aan de slag te gaan hebben we een setje essentiële Twitter-links. Proberen?

Maar wat heb je er nou aan?
  • Het is vreet tijd maar dat kan ook leuk zijn.
  • Het is nuttig en handig maar dan moet je er wel eerst wat tijd in steken.
  • Wie twittert heeft nergens haarzijn volle aandacht bij en dat geeft een versnipperd denkraam dat langer aanhoudt dan je lief kan zijn. Extreme gevallen kunnen nergens hun hersens meer bij houden.
  • Nieuws van ooggetuigen, ongecensureerd en heter van de naald dan CNN.
  • Geen beter venster op de waan van de dag & de trend van dit moment, maar wees gewaarschuwd: overal zanikt bagger.
  • De commercie buit het al uit maar Twitter zelf heeft nog geen cent winst gemaakt.

Er zijn grofweg vier soorten twitteraars, zie het plaatje hierboven: met de klok mee heb je personen, organisaties, groepen machines en losse machines. De laatste categorie eerst. Een machine die webcontent genereert heet een bot (van robot) en die dingen bestaan al zo lang als internet zelf: al in 1995 werd je verleid om te chatten tegen een bot (zie ter illustratie deze aflevering van xkcd) maar je hebt dus ook twitterbots. Voorbeeld...

Er zijn ook bots die internet afgrazen met bepaalde zoektermen en wat ze vinden doorsturen in een tweet, zoals Newsycombinator, maar er zijn ook organisaties waar mensen achter zitten die zo werken. Zo is Geert Wilders ook (een) bot (en niet alleen op Twitter), maar ook Barack Obama, buienradarNL, The Economist, NSvertraging, NRC Next, The Guardian, de BBC, The New York Times en talloze anderen. We hebben het nu over de rechterkolom van de matrix.

Maar de grootste categorie zijn gewone mensen zoals u en ik, met een internetaansluiting en eventueel een mobiele telefoon. Die vormen met z’n allen een wereldwijd fijnmazig en dichtbezet netwerk dat, we noemden het al, ooggetuigenverslagen de wereld in stuurt. Het laatste nieuws volg je middels hashtags, dat zijn termen met een #, hash-sign ('hekje') ervoor, die je bij wijze van trefwoord in een tweet zet. Die methode is op zichzelf niet nieuw, maar de macht en de kracht ervan kwamen voor het eerst duidelijk naar voren bij de aanslagen in #Mumbai en later ook bij andere grote gebeurtenissen in het wereldnieuws. #Iranelection staat met ruim 300.000 tweets momenteel zelfs op nummer 2 van de meest voorkomende hashtags. Gevestigde media gebruiken dit. Er komen foto’s en filmpjes in het nieuws die zijn gepost door twitterazzi uit Iran (zoals de foto linksboven in de matrix), Urumqi en zeer recent Guinee.
Ander voorbeeld: #michaeljackson is inmiddels niet meer hot (verzin zelf een flauwe woordspeling) maar zijn overlijden legde de servers van Twitter langdurig plat en die van Google bijna. Dat is interessant, want internet is een economische levensader en een primaire levensbehoefte voor een schrikbarend groot aantal bedrijven en mensen (waaronder ikzelf), en daarom is het belangrijk dat zwakke plekken worden gevonden en verbeterd. Dat is kennis die Twitter te gelde kan maken, als dat nog niet gebeurt.

Als je een hashtag afspreekt heb je een clubje. Zo kon je met #ZG plaatsnemen in de virtuele wegzakbank en commentaar geven op ZomerGasten. Een half oog op de TV, een half oog op je smartfoon. Ik miste niets, zag ik, en bleef gewoon in de tuin verder laptoppen. Dit commune-idee is ook handig om erachter te komen of andere mensen ook last van “iets” hebben, bijvoorbeeld dat Firefox telkens crasht of dat internet vandaag erg langzaam is. Oplossingen, if any, vind je met Google, lotgenoten met Twitter. Dat helpt meestal niet, maar toch geeft het een prettig gevoel: gedeelde smart is halve smart, net als dat het op je werk een band schept als je collectief niet kunt doorwerken omdat “het systeem” weer eens retetraag is.

Zoals we hierboven al tersluiks opmerkten was het liefde op het eerste gezicht, het klikte meteen en we kunnen inmiddels gerust spreken van een hartstochtelijke verbintenis: die tussen Twitter en de Smartfoon. Tweets zijn klein genoeg voor zo'n klein beeldschermpje en met zo'n ding ben je permanent on-line. Dat, en het feit dat homo sapiens van nature een beest is dat graag praat, is de voedingsbodem van Twitter.

Maar wie praat heeft lang niet altijd iets te zeggen. Wat heb je eraan om van iemand te weten of ze bij de bakker in de rij staat met rugpijn, of dat haar jongste spruit zojuist de bank heeft ondergekotst en dat zij verdoemme overal in haar eentje voor staat? Niets, zou je zeggen, maar bij nader inzien ligt dat toch iets anders. Laat me hier even over uitweiden, er zit meer achter.

Deze mevrouw bleek een verwoed netwerkster type babbelkous, ze produceert een enorme stroom tweets die me grotendeels helemaal niets zeiden. Ik stond om het punt om af te haken toen me opviel dat het woord Afghanistan wel erg vaak voorkwam. Kort daarna bleek ze ook op deze manier haar echtgenoot, gelegerd in Uruzgan, op de hoogte te houden van haar reilen en zeilen. Ik kan me voorstellen dat het voor hem een grote morele steun is om dat allemaal te zien. In stilte hoop ik ook dat hij inmiddels besloten heeft om, als zijn missie erop zit, voorlopig in de buurt te blijven. Maar wie ben ik?

De stemming op Twitter is als in de beginjaren van internet onmiskenbaar welwillend, optimistisch en goed van vertrouwen. Je komt gemakkelijk met mensen in contact. En het is heel leuk, virtueel rubbing shoulders met mensen als Youp van 't Hek of John Cleese. Waarom ik Barack Obama volg? Je ziet hem soms zijn ruim 2,2 miljoen volgers oproepen om iets te doen tegen de flagrante leugens over zijn nieuwe ziektekostenplan, bijvoorbeeld. Je ziet bijvoorbeeld ook dat veel BN-ers niet verder komen dan leeghoofdige kromspraak. Totale onbekenden kunnen je daarentegen op interessante dingen wijzen, en je kunt ook mensen volgen die je juist níet mag. Ik noem geen namen.

Die welwillende atmosfeer maakt ook dat mensen met een beperking lotgenoten en daarmee steun en raad vinden. Tegelijkertijd etaleren ze hun wel en wee. Dat is niet altijd even verheffend en het is heel gemakkelijk om daar een snel oordeel over te geven. Maar als je beter kijkt zie je een tijdbom tikken. Hoezo?

Een klein stukje extra informatie kan een heleboel andere informatie in een volledig ander daglicht stellen. Het blijft dus altijd zaak om verder te kijken dan je neus lang is en dat is tegenstrijdig met het koppensnellersmedium dat Twitter is. Ook blijft de vraag hoe je beter de krenten uit de gigantische papstroom kunt pikken. Deskundoloog Lee Bryant doet in het gortdroge vakblad Informatie Professional dan wel totaal lyrisch over Twitter en RSS- feeds, maar het filteren van de informatiestroom is niet eenvoudig. We komen daar beslist nog op terug.

Foto's: server farm door Sugree, robot door FlySi, massa door davidChief, individu door misterasmus. Misterasmus heeft een grote verzameling getwitterde foto’s van geweld rond de verkiezingen in Iran, waaronder een van Neda toen ze nog leefde. Alle foto's zijn gebruikt onder een Creative Commons Share-Alike licentie.

Geen opmerkingen:

Mogelijk gemaakt door Blogger.