maandag 21 juni 2010

Theo Jansen presenteert nieuw strandbeest

Theo Jansen, tweede van rechts, bij de Animaris Siamesis

Kunstenaar Theo Jansen gaf 18 juni een try-out van zijn nieuwe strandbeest, de Animaris Siamesis. Uw reporter was erbij.

De Animaris Siamesis bestaat in feite uit twee strandbeesten die elkaar overeind houden. De clou van de Siamesis is dan ook dat hij niet omwaait. (Meer informatie over de Strandbeesten vindt u op uiteraard op www.strandbeest.com en in onze bespreking van de lezing die Theo Jansen hield in maart.)

honderden gewrichtjes

Voordat de Siamesis tot leven kon komen waren er nog wat reparaties nodig en moesten bovendien alle gewrichten van zijn poten worden gesmeerd. uw reporter in de weer met smeermiddelDat zijn honderden gewrichtjes, dus de kunstenaar recruteerde hiervoor vier vrijwilligers uit het publiek - waaronder uw reporter. Met hooguit vijftig toeschouwers was deze performance overigens geen grote publiekstrekker. Wel was er een vijftal dat speciaal uit Zuid-Duitsland was gekomen om de Siamesis in het echt te zien.

shake shake shake

Toen de Siamesis was gesmeerd moest hij al schuddend – “nu gaan we shaken, dames en heren” - van het mulle zand naar het harde zand worden gedragen, waarvoor de ploeg vrijwilligers werd uitgebreid tot 12 man. Daar werd dan eerst de maag, die bestaat uit spaflessen, door de wappervleugels gevuld met windenergie. Vervolgens mocht de Siamesis een eindje los lopen, waarbij het publiek diende als levend windscherm tegen de stijve bries. Mijn overbuurman bij het shaken, blijkbaar ook een trouwe fan, zei dat het jammer was dat het zo hard waaide, want met een matig windje stappen de Animari heel mooi en beheerst zonder enige bescherming over het strand.

Het filmpje hieronder geeft een korte impressie van de hele happening.

natuurkrachten

Was ik bij de lezing in maart al meer dan geïnteresseerd geraakt, dat ik er nu met mijn neus bovenop kon staan was een waar feestje. De animari zitten solide in elkaar, zag ik. Maar met natuurkracht valt nu eenmaal niet te spotten en dat bleek ook bij de eerste proef met de wappervleugels. Het doek tussen het geraamte van de vleugels is met opzet verstelbaar want als dat doek te wijd uitstaat vangt het teveel wind. Dat gebeurde ook en daardoor schoten een paar stangen los van de krukas (die de pompen aandrijft waarmee de maag wordt gevuld met windkracht – if you must know). Dat losschieten gaat relatief gemakkelijk, opdat die krukas zelf niet kapot gaat. Die stangen zet je dus ook zonder veel moeite weer op hun plaats. Resilience heet dat, het vermogen om schade op te vangen en eenvoudig herstel mogelijk te maken. Het is een term die je nog wel eens hoort in kringen van technische ontwerpers of in de context van moeder natuur en olierampen, maar vrijwel nooit in verband met kunst.

eeuwige roem

Tijdens de lezing in maart vertelde Theo Jansen dat zijn loopmechaniek wordt nagemaakt door anderen, die er dan een filmpje van op YouTube zetten. Ik vroeg hem wat hij daarvan vindt. “Hartstikke leuk”, luidde het antwoord. “De meesten respecteren het intellectueel eigendom, ze zetten mijn naam erbij, dus het draagt uiteindelijk bij aan de onsterfelijke roem. En dat is in feite ook de bedoeling”. Hij zei het met pretlichtjes in zijn ogen.

Ik maak hieruit op dat Het Werk waar Theo Jansen al twintig jaar mee bezig is, in grote lijnen volgens plan verloopt.

Dit is de achtste aflevering in een serie over Kinetische Kunst. De overige afleveringen vind u hier

2 opmerkingen:

Kophieps zei

fantastische beesten. ik kende de beesten van jansen al maar was de naam van de kunstenaar kwijt. via jou kan ik zijn werk nu beter volgen.

Kophieps zei
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Mogelijk gemaakt door Blogger.